วันแรกที่เดินทางมาถึง เห็นวิวทิวทัศน์ก่อนลงจากเครื่องบิน หนึ่งในสมาชิกคณะสื่อมวลชน คุณไมตรี ลิมปิชาติ นักเขียนชื่อดัง อารมณ์ดี เปรยขึ้นว่า " ที่ในโลกนี้ตั้งมากมาย ทำไมจึงเลือกที่จะอยู่ที่นี่ " ด้วยความที่มันดูแห้งแล้งมาก มากจริงๆ เห็นภูเขามากมาย แต่แทบจะนับต้นไม้ได้ มองจากมุมบนแล้ว สีเขียวหาได้ยากมากมาก ต้องเป็นจุดที่ตั้งใจจริงๆ และมีเงินทุนจึงจะสามารถเนรมิตสนามหญ้าขึ้นมาได้แต่ละจุด

พอลงจากสนามบินดูไบ เรานั่งรถข้ามไปที่รัฐซาห์จาห์ห่างจากดูไบประมาณ 20 นาที รถไม่ติด ถ้ารถติดก็เป็นชั่วโมงเหมือนกัน แต่ที่นี่ดี เห็นตามแยกต่างๆ เขาจะทำเป็นวงเวียนไปเลยไฟแดงใหญ่ๆไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่ เท่าที่เห็น 1 วันนี้ ก็ยังไม่คิดว่า รถจะมากมายเท่ากรุงเทพฯแน่ๆ เราพักกันที่ Embassy Suites Hotel อยู่ในรัฐซาห์จาห์ ที่สหรัฐ อาหรับ อิมิเรตส์ มี 7 รัฐด้วยกัน เมืองหลวงชื่อ อาบูดาบี แต่เมืองใหญ่ๆก็จะเป็นดูไบนี่แหละ เขาบอกว่าประมาณ เมืองค้าเมืองขายก็เลยเจริญ ส่วนซาห์จาห์จะเป็นรัฐที่ยังคงความเคร่งศาสนามากๆ ถ้านักท่องเที่ยวที่เป็นผู้หญิงนุ่งน้อยไปหน่อย ก็จะไม่ได้รับอนุญาตให้ลงจากรถเด็ดขาด ช่างภาพทั้งหลายก็ห้ามถ่ายภาพผู้หญิงอาหรับที่ใส่ผ้าคลุมสีดำยาวโดยที่เจ้าตัวไม่อนุญาต หรือแม้แต่มองสบตาก็ไม่ได้ ผิดกฎหมายที่นี่ สาวเจ้าสามารถเรียกตำรวจจับได้ทันที ฉะนั้นพวกผู้ชายจะมาทำอะไรรุ่มร่ามที่นี่ก็มีหวังติดคุกแขกหัวโต

เวลาที่นี่ช้ากว่ากรุงเทพฯ 3 ชั่วโมง ฉะนั้นเมื่อเรามาถึงเกือบห้าโมงเย็นของที่นี่แต่เป็นเวลาเกือบ 2 ทุ่มของบ้านเรา ท้องของเราจึงโหยหาอาหารเป็นอย่างยิ่ง แต่พอทราบเวลา dinner ของที่นี่คือ 19.00 น. เราจึงต้องหันไปหาผลไม้ของต้อนรับที่โรงแรมเขาเตรียมไว้ให้ เพราะร้านอาหารเขาจะเปิดตอน 1 ทุ่มเป็นต้นไป เฮ้อ! แขกที่นี่กินกันดึกจริงๆ มื้อเย็น 1 ทุ่ม ยังมีมื้อดึกคือประมาณ 4 ทุ่ม - 5 ทุ่ม แต่ตอนกลางวัน เขาจะไม่ค่อยทานอะไรมาก หรือไม่ทานเลย แล้วมาหนักที่มื้อเย็น ไม่ทราบว่าจะติดนิสัยจากเดือนรอมาฎอนหรือเปล่า จึงนิยมรับประทานอาหารหลังพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว

มื้อเย็นของเรา(หรือมื้อดึกที่กรุงเทพฯ) เราจึงเลือกที่จะทานอาหารแบบอาระเบียนฟู๊ด เขาบอกว่าอาหารอาหรับจะเน้นผักมากๆ ผักและถั่วหลากหลายชนิด เมนูผักเพียบเต็มโต๊ะ จนละลานตา บางจานคล้ายผักสลัด บางจานเหมือนถั่วกวนแฉะๆ บางจานเหมือนเมี่ยงดองอะไรประมาณนั้น อธิบายไม่ถูก เสริฟกับซุปแกะและโรตี หลากรูปแบบ ทั้งพองๆแฟ่บๆ มีเยอะมาก มีอยู่จานหนึ่งที่เป็นแป้งกลมๆ ข้างในเป็นไส้แพะสับ คล้ายๆกะหรี่พับบ้านเรา กินแล้วกลิ่นแพะโชยเตะจมูก ดังพลั้ก ไม่สามารถกินต่อไปได้อีก คุณชนินทร์ เภาสูตร์ จากไทยรัฐบอกว่า รู้รสชาติการกินโรตีเคล้าน้ำตาลกันคราวนี้จริงๆ เพราะมันไม่อร่อยลิ้นสักนิดเลย กินไปบ่นไปกันทั้งคณะ (ไม่ต้องรอคุณสมัครมาบ่น) แต่ด้วยความหิวจัดกันทุกคน จึงต้องกล้ำกลืนฝืนกิน แต่พอ Main Course มาเป็นจานเนื้อปรากฏว่า ทั้งเนื้อย่าง แพะย่าง ไก่ย่าง อร่อยใช้ได้ทีเดียว คุณอั๋น ภูวนารถ คุนผลิน นักร้องและดีเจชื่อดังจากแกรมมี่ก็มาแจมมื้อนี้กับเราบอกว่า อาหารแขกรสชาติเหมือนกันหมดเลยทุกจาน แล้วหลังจากนั้น ทุกคนจะถูกขู่เหมือนกันทุกครั้งที่พูดเรื่องอาหารว่า " เดี๋ยวให้ไปกินร้านคืนแรกหรอก " น่ากลัวขนาดนั้นเชียวค่ะ ไม่เชื่อก็ลองสักครั้งสิคะ